Page 2984

( صفحه ۸۲ ) کابل ( شمارهٔ چهارم و پنجم ) در چنین فصلی که از رنگینی طبع هوا قصد فصدی کرد گل خوی بهار آئینه رشتهٔ قانون خون گرمی طپش آغاز کرد آمد آن عیسی دم لقمان خصال خضر پی ازرگ جان بست بر بازوی سیمینش دوال شد کف سیمین او با گوی زرین آشنا از بیاض ساعد او جلوه رگهای سبز حیرت از کیفیت آنجلوه با لیدن گرفت چشم فصاد از فروغ دست و ساعد خیره ماند انتظار از حد گذشت آن نرگس مخمور را نشتر از شرم آب گشت و بر رگ دستش چکید شعله مضمون مصرعی جست از زبان سبزه اش طشتها از اشك خونین کرد لبریز جنون رنگ آن گلبرگ تر ساز شکست آغاز کرد بسکه طوفان کرد شوخیهای رنگ ریخته ناز برگرد سرش گردید و قربان گشت ليك غمزه هم غیر از تغافل چاره دیگر ندید تا بعیزان بر کشند آبخون نا ژاندوده را عاشقان را صبح عشرت سر زد از چاك جگر پنجۀ اندیشه را نظاره بر بستی نگار کز نهال کهکشان رنگ شفق آرد ببار نبض ناز از جوش شوخی بردیبتابی بکار تا ببهار ناز را از اکحلش گیرد عیار گوئی از مستی بشاخ صندلی پیچید مار صبح صادق مهرها خورشید دید اندر کنار گشت از آئینه گوئی موج جوهر آشکار عالمی را شد هجوم بیخودی آئینه دار خواب صبح از پنجه بیدار یش برد اختیار خواست امزگان کند دلهای مشتاقان فکار کرد شبنم سبزه را فواره رنگ بهار صد شکست رنگ تکلیق ز خود رفتن بیار زین تماشا چشم حیرت دیدگان بیقرار زعفران زاری دمید از ارغوان زار عذار شد لکن یکلخت دل زان شعله یاقوت بار پنبه آورد از سفید بهای چشم انتظار بست چشم از خویش و گشت آنموج خونر اپرده دار کفه های برگ گل خالی شد از رنگ بهار داغ دلهای حزین از خرمی شد لاله زار تا کشاید لب بآهنگ مبارکباد شوق چون صدف افتاد دریا موج گوهر بر کنار ۴۸۲