Page 2981

( صفحهٔ ٧٩ ) چهار قصیده بچهار سبك ( سال ششم ) براق عزم تو گاميكه بر گرفت ز هند نهاد گام دوم بر اقاصی ایران كه بود جز تو زشاهان روزگار که داد قصبم اسب ز تفلیس و آب از عمان درست شدكه توخورشیدی وبراین دعوی ز آفتابم روشن تر است صد برهان نخست آنكه همه اهل عقل معتقدند كه بی وجود تو عالم نباشد آبادان دوم كه تاختن تو ز شرق تا غربست بروزگاری اندك ز امتداد زمان سوم كه روی مبارك بهر كجا آری فرازو شیب چون بحر و بر بود یكسان چهارم آنكه جهان را به تیغ بگرفتی كه بر نتافتی از هیچ آفریده عنان دلیل پنجم زر پاشی و گهر بخشی فزون زحوصله كان و مكنت امكان ششم كه چون بدرخشد نور رایت تو گرفت ظلمت ظلم از حدود دهر كران بهفتم آنك چو تنها به بیش بخرامی ستاره وار شود لشکراز پی تو روان عجب ترانك چوخورشید تیغ خواهد زد زصبغ خلق جهانرا خبر کنند از آن تو تاختن بسر دشمنان چنان آری كه خنجر تو رسد بی خبر سوی ایشان ز لعب تیغ تو در حرب خصم شهما تست باسب و پیل چه حاجت یکی پیاده پران عجب مدار كه آواره گشت لشکر خصم چو تیغ سبز تو افكند سایه بر سرشان شكوفه ها را جز ریختن نباشد روی چو برگ سبز بر آورد شاخ در بستان عدو برهنه بی و برگ ریخته ز برت چنان بجست كه كابن ز دست باد خزان ددی ز سایه یزدان چگونه نگریزد چومی گریزد از سایه عمر شیطان تبارك الله روزی كه در هر اهرجنگ ز خاك و گرد شود چشم آسمان حیران ز تیر شخص دلیران نهان چوخوشه زداس ز نیزه چشم یلان سفته همچوجرع یمان خم كنند كند اعناق جبل وریه لب خدنگ زند بوسه بر لب شریان فتاده خود چو انگشتوا نه در زمی شكسته تارك وبروی ز نیزه اندنشان شكسته گردن و افتاده چشمها بیرون ز زخم گرز چو نرگس حسود بی سامان یکی گلاب زن آسا كمند در گردن یكی فتیله صفت خون دل چكان ز دهان بدست تیغ گریبان زندگی شده چاك بپای عمر در افتاده دامن خذلان دلاورا فرا جسته گه كشاد خدنگ بسان غنچه گل آتش از سر پیکان تو میروی ظفر از پیشتورو ان چپ و راست چنان پیاده كه در پیش شه كنند جولان ز گرد لشکر تو خاك بر دهان فكند فلك چه خواهد از زخم خنجر تو امان ۲۷۹