Page 2430

شماره ( دوازدهم ) سال دوم مجله کابل ( ١٤ ) ادبیات خمریه یا باده حقیقت از عمر بن الفارض نویسنده عبد الهادی خان داوی اشعار شیخ عمر بن الفارض را در محیط کابل اول دفعه رساله از هر دهن سخنی معرفی کرد ، ازان پیشتر و بعد ازانهم کسی اشعار آبدار او را برای تقدیم به محیط ادبی ما تجویز ننموده بود ، ما اینبار خمریه سکر آور او را با ترجمه تقدیم نمودن میخواهیم . شراب شیخ ، شراب طهور بهشتی است که از کوثر عشق حقیقی تراویده از تاکزاده خاکی ، زمین تا آسمان فرق دارد خواننده را یکدم از دنیا و شر و شورش آسایش می بخشد . بعضی منکر این تعبیر اند و میفرمایند که مقصد شعرا از شراب همین عصاره انگور ست و بس ، آنرا به کیفهای روحانی ترجمه کردن از خوشعقیده گیهای بعض مسلمانان ست ، برخی بالعکس آنقدر ها قایل و مدعی این مسئله هستند که هر بیت دیوان شاعر را به معنی قدسی ترجمه مینمایند فهم قاصر ما مخالف هر دو عقیده افتاده ، نه آن تفریط و نه این افراط ، نه تمام ابیات یکشاعر مسلم معانی قدسیه روحانیه را مالك اند و نه تماماً از لطائف نزیهه معرفت خالی میباشند ، بیموقع نخواهد بود اگر این بحث را اختصاراً توضیح کنیم : مثلاً درین بیت حافظ که صوفی ار باده به اندازه خورد نوشش باد و رنه اندیشه این کار فراموشش باد ١١٥٢