Page 2207

شماره (دهم) سال دوم در دامان کوهسار (٣٥) سر زمین قشنگ دوخته و دماغم مصروف افکار متنوع بود ، دیگر از اطراف خویش خبری نداشته و با يك حالتی شبیه به بیخودی قدم میزدم ... تا اینکه تقرب صدای رودخانه که از وسط دره در سراشیبی تند ، بآواز غرش مانندش در جریان است ، مرا بخود آورد ، سر برداشتم و اطرافم را نگاه کردم خود را در دهنه دره در نزد یکی دریا یافتم : شلاله آب سریع السیری که از طالاق کوه در دامنه آن و از آنجا بدریا می افتد از اثر تصادم با صخره ها و سرعت رفتار خود کف کرده و سفید گشته ، قطره وار مانند دانهای مروارید به اطراف پراگنده میگردد ، يك قسمت از سنگهای اطراف را شسته و رنگ خاکستری شان را مبدل به سیاه می نمود ، تو گوئی رشته تار سفیدی است که بروي پارچه سیاهی کشیده شده و یا رگ سنگ است که بروی آن برجسته گی نموده ... صدای لرزان آب رودخانه و آبشار روح مرا از سرك به نزديك خود جلب نمود . در روي صخره بزرگی که اطراف آن را آب احاطه کرده و به اصطلاح جغرافیه جزیره اش گویند، نشستم . در اثر سقوط آب و تصادم آن باسنگی که بالایش قرار گرفته بودم ، ترشحات خنك و لطیفی روی بوتها و جرابهایم پریده تار های وجودم را متحسس و مرتعش مینمود . لحظه به آثار طبیعت که در اطرافم پراگنده بود نظر انداختم : در دامنه کوه و ساحل رودخانه يك قسمت بیشه زار غلو و پر درخت است که در اطراف آن اشجار چنار سر بر فلك كشيده و خلوت گاه های آن جنگل كوچك طراوت و لطافت دلپذیری دارد که هر بیننده را مشتاق میسازد تا باخاطرات زندگانی بالای آن صفه های طبیعی سایه دار ساعتی نشسته نظاره کند و یا مانند من روی سنگی قرار گرفته جمال طبیعت را تماشا و تفسیر و ترسیم نماید . آخراً ترنم آبشار نظرم را بخود جلب کرده سرفرو کردم و جریان طبیعی آب را میدیدم حباب هاي نا پایدار که به زنده گی موقتی و ناچیز انسان شباهت تامه دارد بیشتر فکر و نظر مرا بخود میکشید ! چه یادم آمد از عمر ناپایدار و این لمحات سریع السيري که زندگیش نامند ! ضمناً تصور مینمودم از غفلت و بی مبالاتی نوع انسان که با وجود هزار نوع دلایل حسی و شهود عقلی و مسلمی که مرگ را در فکر و عقل آنها هر دم تجسم میدهد چرا در ایر از تکالیف ۹۷۱