Page 2206

شماره ( دهم ) سال دوم مجله کابل ( ٣٤ ) در دامان کوهسار ( بقلم آقای سید قاسم خان ) آن روز بعد از ظهر ، خورشید پر افتخار بالاخره بخارات مواج را که بر اثر ریزش باران های بهاری متواتر حادث شده بود ، خشك کرده ، اشعۀ تابناك خود را بر تمام ییلاق گسترده بود ؛ پرتو سرور افزای او تمام دره را احاطه کرده در نباتات ، حیوان و مردمان نفوذ میکرد ، پرنده گان مسرورانه در هوا میپریدند و بالها را بر هم کوفته یکدیگر را صدا میزدند . . . بقصد گردش و هوا خوری بر آمدم و بجای آنکه راه پائین یعنی سمت باغ عمومی را که گردش گاه باصفای تمام اها لیست در پیش گیرم ، به سرك با لا متوجه شده ، سوی دره آهسته آهسته بقدم زدن مشغول گشتم . آب پاشی عصری سبزۀ کنار جاده و لب جویچه ها را زمردگون ساخته ، آب نقره مانندی که میان این جویچه های با طراوت رخ به پائین جاری بود و در هر چند قدم بواسطۀ سراشیبی زیاد ، شلالۀ خفیفی تشکیل میداد در آفتاب ملائم بعد از ظهر منظرۀ دلکشی ایجاد کرده بود که بیننده را محو و قلبش را از مسرت مملو میساخت . نهال های جوان بید و چنار که پی هم ردیف ردیف در دو طرف عرض اندام می نمود ، برگ و ساقه های شان براق بنظر می آمد و نسیم خنك نوك برگهای شان را عبور کرده ترنم خفیف و دلنشینی تولید مینمود . شرشر خواب آور آب دریا که با سنگ های بزرگ کوهی تصادف میکرد و از اثر این تصادم کف های سفید و انبوهی بوجود آمده و ترشحات قطرات آن مثل باران ملائمی به اطراف پراگنده میشد ، اعصاب را سنگین مینمود ؛ عظمت کوه های مرتفع که هر سو مقابل دیده ایستاده بودند خیالات گوناگون و آلوده بايك نوع خوف باطنی ، در قلب انسان القاء میکرد . . . . من هم به همین تخیلات که از تماشای جمال طبیعت کوهستانی و تلذذ از هوای فرحناك ییلاقی در مفکره ام جا گرفته بود ، رخ به بالا پیش میرفتم و بجز آنکه چشم به نظاره زیبائی آن ۹۷۰