Page 1949

شماره ( هشتم ) سال دوم شعرای افغانستان ( ۳۹ ) کنی در آستین مرجان نهی در بادبان لو لو بپاری بر بساط عنبر کنی دامن تر از لادن گهی از دیدگان ريزي همی لولو چو بالونه گهی از دیدگان ريزي همی لو لو چو پرويزن ز تبت کاروان آری شوی در دشت مشک افشان ز ششتر قافله گیری شوی در کوه دیبا فن که از برگ گل سوري کنی بر بوستان نري كه از شاخ گل خيري کنی در گلستان خر من به خنجر بر سر گردون شکافی گوشۀ مغفر بنا وك برتن دريا بسپي عيية جوشن گهی از دیدگان پيغم باري چون ز لیخا نم گهی از باد چون مريم شوي بي شوي آبستن چرا با شد لبت خندان اگر بی بهري از شادي چرا چشمت بود گريان اگر بيزاري از شيون بيم و زر به پيرای نگار باغ را ز يور بلعل و در بیا رائی عروس باغ را گردن بخون آلوده خنجر ها همی غاري رخ لاله بـ يم اندوده پيکا نها همي سبني دل سوسن نما ئی در دل نسرين بر نك معصفر كنجد بر آري از دهان گل بلون زعفران ارزن چو بر گردي بکرد راغ و بر صحرا زنی خيمه چو آري لشکر اندرباغ و بر گردي به پیرامن تو سازي مهر جويا نرا همي در بوستان مجلس تو سازي ماه رویانرا همی در گلستان گلشن بخور خوش همي سوزد بخـا ر تو بهر خانه عروس کش همي زايد سرشك تو بهر برزن زتو مشك ختن گر دد همی ار زان بهرماوي ز تو در عدن گردد همی کاسد بهر معدن گهی نالی چو دين دا ران زبیم شاه دین گستر گهی کوئی چو بدخواهان ز تیغ شاه شیراوژن ملك تاج ملوك عصر فرخ زاد فر خ پي که بخشد نعمت قا رون و دارد قوت قارن خداوندی که شد خاشع مراورا چرخ گردن کش عدو بندی که شد خاضع مراورا عالم توسن چنان نازد ز امن او ولی کز خلد حو ر العين چنان پیچد ز بیم او عدو کز تیغ آهـرمن سخا موضع کفش دارد چو در دریا گهر ماوی خرد معدن دلش دارد چو اندر کوه زرمعدن اگر دیو است بدخواهش بکین اوست چون رستم و گر خوکست بد گویش بقهر اوست چون بیژن چو ایمان در دل کافر نبوده درد ها نش لا چو کفران در دل مومن نبوده بر ز بانش لن نه هر ميري چنو با شد نه هر بیخی بود کتان نه هر شاخی چنو خیزد نه هر خزي بود ادکن نه هر کرم آرد ابریشم نه از هر خاك خيز دزر نه در هر نی بود شکر نه در هر خار باشد من نبا شد دور از دولت چو تف از ماه شهر یور نگردد زو جدا نصرت چو باران از مه بهمن ۷۹۸