Page 1929

شماره (هشتم) سال دوم فتح كابل (۲۳) گل چرا با چهره خونین بروی خاك ریخت از چه رو در بوستان برخاست فریاد هزار از چه رو در هر طرف شد فتنه و غوغا بپا از چه رو در هر بلد شد غلغل و شور آشکار از چه رو هر ناخلف شد مصدر ضبط امور وز چه رو هر باشرف گردید محنت را مدار خشك و تر چون سوخت و آن آتش بیفتاد از بکا مرد و زن آواره چون گشتند از شهر و دیار آری آری قهر یزدان چون بملکی شد پدید میشود آن سان که شد زین پیشتر سالی سه چار پستی اعمال ما و زشتی اقوال ما کشتی افغانیان را کرد با طوفان دو چار رهزنی غارتگری دزدی چپاول پیشه سر کشید و کرد روز عالمی را شام تار جاگزین شد بچه سقا بر اورنگ شهی مشك ها از خون ملت ریخت اندر رهگذار رفت از باغ و گلستان تازه گی و خرمی آری آری فصل دی کی می کند کار بهار لال گردیدند مرغان خوش الحان وطن تا چنان دیو سیاهی شد عیان در مرغزار در چنان موقع که شد برباد ناموس وطن در چنان موسم که از دی یافت بستان افتقار باد کو گل بیز بد گلریز شد در بوستان مرغ کو خوشگوي بد شد لال اندر شاخسار بوستان گردید یکسر زعفران زار خزان جامه زیبای گلبن شد لباس ننگ و عار تند باد مهرگان برد از سر شبنم کلاه قهرمان دی ز گل برداشت رسم افتخار ولوله اندر چمن افتاد از باد شمال غلغله اندر وطن افگند غول کوهسار شد شفق را چهره گلگون در عزای خاکیان شد فرح را رأیها واژون پی اصلاح کار رفت رنگ از چهره آباء علوی در قضا تا موالید وطن را دید پر از خون کنار ناگهان از گوشه مشرق برون آورد سر ماهتاب آن یکه تاز چرخ بر اشهب سوار همچنان میرفت برگردون و چشمش برزمین جستجو می کرد در نسل وطن مردان کار تا کجا پیدا نماید شهسواری شیر دل کاندران فرصت شود آن غمکشان را غمگسار نا گهان اندر اروپا از نژاد این وطن دید شهبازی که اندر گوشه دارد قرار چشمکی زد سوی او کی قهرمان شیردل وقت راحت نیست برخیز و روان شو بهر کار نیستی از نادر ایران کم ای افغان نژاد کو ششی کن قوم را مگذار اندر اضطرار ٧٥٢