Page image — the source of record
Machine transcription
( ١١ ) قصیدۀ فتح کا بل شمارۀ ( ششم ) سال دوم
خون ناحق کشتگان گردید دامنگیر او خود بسر آمد زناچاری دوان تا پای دار
دست و پایش را اجل بر بست و آوردش بسر تا بمیدان قصاصش کرد آخر گله بار
نی نی آنخونریز ظالم خون عالم خورده بود گشت فربه جسمش اما ابتلا آورد بار
بهر دفع آن طبیعت در تنش صد چاک زد موج خون تیرك زداز آن چاکها فواره وار
کرد نیروی سپاه نادری فتحی بزرگ آنچنان فتحی که در تاریخ ماند یادگار
شه ولیخان افسر نام آور این فتح بود آنکه از الطاف شه گردیده سرد گار زار
شاه افغان نادر نام آور بیدار بخت
حمله جو در روزمیدان صف شکن در کار زار
در سرش فکر تعرض در تنش تاب نبرد در ضمیر صاف او بهبود ملك اصلاح کار
لشکرش سیل خروشان افسرش پیکار جوی ملتش فوج مکمل دولتش با اعتبار
حمله اش باقرن برابر جنگ او با تعبیه طرح شخونش موافق بانبرد روزگار
حکم سوق الجیش او ترتیب لشکر چون دهد میرسد از فوج قومی مرد میدان صد هزار
لشکرش گر طرح استحکام ریزد در نبرد می شود افعی براه خصم سیم خار دار
دسته کشفش چو افتد در پی حال حریف راز پنهان را کند چون روز روشن آشکار
دسته های توپچی از توپ صحرا و جبل میکند میدان محشر دشت را در کار زار
تیغها برق درخشان توپها غُرنده رعد دود ها ابر سیه بر فرق دشمن گله بار
ضربهٔ شمشیر منصب دار تیزش صف شکن قوه مرمی فوج غالبش خا را گذار
گوش مردان هم زماشیندار او کر میشود چون تگرگ گله ریزد تکتکش در کارزار
دسته های پیشدارش عزم و تدبیر درست پیش بردی میکند زین دسته های پیشدار
تا نمایم شیوهٔ اخلاص خود عرض حضور می برم درمدح شه خوش مطلع دیگر بکار
ای شهٔ فرخنده اعلیحضرت والا تبار
ای وجودت بهر افغان نعمت پروردگار
اینکه از یاری بخت و یمن اقبال آمدی دور بین و تیز فکر و هوشمند و هوشیار
٥٤٠
Roughly two thirds of characters agree with a modern printed edition of the same text. Much of the disagreement is editorial, not misreading. Treat the transcription as a finding aid and read the page image before quoting. How this was measured.