Page 1398

شمارۀ (چهارم) سال دوم تربیة اطفال (٥) بچه و دختر که از صغارت تا عهد بزرگی گرفتار مرض می باشند مادر و پدر او را به «بد نصیبی» «و کم طالعی» تعبیر میفرمایند، و اینگونه امراض و مصائب دائمی را قرار رسم و رواج غلط «بدون اسباب» و «علت» وهم میکنند. اگر چه در بعضی مواقع اسباب این امراض ( آنهم خال خال ) موروثی هم میباشد ولی اکثر تدابیر احمقانه را در آن دخل بسیار است. مثلیکه گریستن اطفال را تمام شب به شکم دردی و غیره تاویل نموده مشورت داده های جاهل و آپه جی های نادان و خواهر خوانده های بی تجربه نسخۀ کثیفی را از دکان لاله جی تدارك نموده کوفته بیخته و خیسانیده یا جوش داده بگلوی طفل میریزند تا در معده و امعای ضعیف و كوچك او خراشهای زیادی حادث نموده مرض او را برای تمام عمر بخناق دائمی یا دیگر امراض مزمن منجر سازند که در تمام حیات مرض شکم و غیره افسردگی و ناتوانی دائمی برای او تولید گرداند، این همه از نادانستن علم ساده و آسان «فزیالوجی» وغیره میشود حالانکه حصول این تعلیم ضروری خیلی آسان است. فقدان تربیة اخلاقی آغوش مادر اولین مکتب انسان است از با عثیکه غالباً مادرها از علم تربیه بی خبر و از فرایض مادری عاجزند، نمی دانند «جذبات طبیعت» چه کیفیت دارد؟ و بکدام ترتیب نشو و نما میگیرد ؟ افعال و فرایض اینان چیست ؟ استعمال درست آن بکجا ختم ، و استعمال نادرست از کجا آغاز میشود ؟ پس مادرانی که از امور نفسیات بی خبراند مستحق مداخلت نمودن در معقولات اطفال نمیباشند ـ مادر هر فعل طفل را که خیلی باقاعده و بسیار مفید است مانع گردیده مسرت و فائدۀ او را میکاهد که در نتیجه طفل را بیزار و خود را هم خلق تنگ میسازد و خواهش کارهای را که بزعم خود مناسب میداند به بیم زد و کوب یا رشوت و خوشامد بیجا در دل طفل پیدا نموده تخم ریا کاری ، خوف و خود غرضی در دل طفل ۳۳۱