Page 1288

شماره (سوم) سال دوم شعرای افغان (٤٧) اواخر زمان رودکی را دریافته و گویا بعد از وفات رودکی که ۳۳۰ است هم زنده بوده است. و عوفی اشعار ذیل او را که در حق ترسابچه گفته است در جلد ثانی لباب الالباب ضبط کرده است. دوزخی کیشی بهشتی روی و قد آهو چشمی حلقه زلفی لاله خد لب چنان کز خامه نقاش چین بر چکد از سیم بر شنگرف مد گر به بخشد حسن خود بر زنگیان ترک را بی شك ز زنگ آید حسد بینی آن نازك ابریشمین بسته بر تاری ز ابریشم عقد از فرو سو گنج و از بر سو بهشت موزنی سیمین میان هر دو حد ابو طاهر خسروانی : اسمش ابو طاهر طیب بن محمد خسروانی و از معروف ترین شعرای قرن چهارم بوده است فردوسى يك بيت او را تضمین کرده چنانچه میگوید : بیاد جوانی كنون مویه آرم بدین بيت بوطاهر خسروانی جوانی من از کودکی یاد دارم دریغا جوانی دریغا جوانی» صاحب سخن و سخنوران مینویسد که ازین بیت استنباط میشود كه خسروانی به پیری رسیده و شکستگی پیری و تذکر ایام جوانی او را غمگین داشته است و ازین قطعه سوزنی. بیچاره سوزنی كه بسوداي غازی شد همچو خسروانی خسران زده تنش چون خسروانی از غم غازی نحیف شد زانگونه سوزنی که ندانی ز سوزنش ای کاش خسروانی بودی بدین زمان تا بودی آستان خداوند مسكنش بدست می آید که خسروانی را آتش عشق گداخته و بدنش را نحیف کرده است وفاتش در ٣٢٤ واقع گردید. نمونه سخن : چهار گونه کس از من بعجز بنشستند کزان چهار بمن ذره ای شفا نرسید طبیب و زاهد و اخترشناس و افسون گر بدارو بدعا و بطالع و تعویذ تا باز کردم از دل ز نگار حرص طمع زی هر دری که روی نهم در فراز نیست ٢٥٥