Page 1261

( ۳۰ ) مجلة کابل شماره ( سوم ) سال دوم سرخی که ازان آب میریخت سوده باشند . آنها رفتند ولی آب از دیده چشمه ها جاریست ، زلف های خوشبو در خاک های سیاه و نمناک قبر پریشان شدند اما صفوف اشجار و محافل گلهای سرخ برپاست ، بلبل میخواند و مشعوف است ، چرا هیچ یادی نمیکند از غنچه های که نا شگفته پژ مرده شدند و برگهای نازک آن از هم ریختند ، افسوس جمال دنیا چقدر سریع الزوال است . ماه میتابد و در قعر قبر کفنی که خون آلود است در آغوش میکشد ، نمیدانم کدام سیمین عذاری شهید شده ؟ صدای آبهای مستانه که با صخرها تصادم میکند غلغله انگیز است ، هر قدر گوش میکنم آن لحنی که گاهی مثل نغمه موزيك قلب مرا نوش مینمود وجود ندارد . آری آنکسی را که من دوست میداشتم دیگر از مدتهاست سفر کرده و بجائی رفته که بازگشت ندارد ، چرا من با او نرفتم و از کافوری که بگیسوان دلکش او ریختند بوسه نگرفتم . ساعدی که از متکای بر آزرده میشد با نخ خام بسته کردند ، چشمهای که خمار آلود و محبت انگیز بود مثل شمع خاموش شد ، موهای او در روی تخته جا مد و سختی فرو ریخت ، اما من هنوز در زیر شکنجه های حیات بسر میبرم . کسی را که دوست داشتم و نمیگذاشتم تبسمهای مقدس و شیرین او در زمین اوفتد در خاک سپردند ، بسیار گوش فرا کردم جز این قدر نگفتند که : جوان زیبائی بمرد . آه مردمان چرابی پروا استند . بمزار او رفتم قبری کشیده و بلند بالا دیدم ، سنگهای سفید بروی او انداخته بودند هیچکس نبود ترحم باینر زمین تعزیه دار نماید ، گاهی بادی میوزید و در پهلوی خارها بته كوچك و سبزی را میلرزاند . محیط بسیار خاموش بود درین وادي غير از سکوت غمناکی ندیدم ، یادم آمد مردمان امروز مثل هر روز رفت و آمد دارند ، بازارها باز است ، وادارها گشاده ، کسانی استند که شب را انتظار میبرند تا با رفیقان خود قهقهه کنند ، اما هیچ یادی ازین وادی خاموشان نمی نمایند . دلم بسیار تنگ شد ، حیات در نظرم منفور و خیره آمد ، نزديك آن بته سبز نشستم دیدم ۲۳۸