Page 1260

شماره ( سوم ) سال دوم من و ماه (۲۹) ادبیات اشعار منثور « من و ماه » پغمان شام شد و ستاره در آسمان نمودار گردید مانندۀ آنکه معجر نیله گون را بدانه های الماس مرصع کرده باشند ، بعد از کمی رخسارۀ خوشنمای قمر پدیدار شد و چنان مینمود که عروسی سخت زیبا این چادر نقره کار در سر کشیده و تنها چهرۀ مطبوع او بر روی نظاره گیان میخندد ، پیشانی ماه مثل طلوع سپیده دم کشاده و چون شباب دوشیزگان حسناشفاف بود. نسیم میوزید ولی آهسته ، روایح او بسی معطر بود تو گوئی موجودی قشنگ و عفیفی بپا خاسته و از دامان حریرش زیبنده گی با خوشبوئی آمیخته در اطراف خانه میپاشد ، تالاب صورت ستاره گان آسمان را منعکس مینمود و از شدت شوق برخود میلرزید ، درختان نیز باهم ملایم صحبت میکردند ، گلهای سفید لب ها بخنده کشوده داشتند و دانه های شبنم بوسه بردندانهای آنها نثار میکرد. چهچهۀ مرغکان معصوم شبانگاه چون آواز طفلکان بیگناه در سر خوان پدر مسرت آور و خوش آیند بود. درین میانه فقط من بودم که تنها در گوشۀ خزیده و بر اینهمه مناظر حیرت داشتم ، فکر میکردم و بیاد می آوردم از سیم تنانی که با زلف های خوشبو در آب فرو میرفتند و بشوخی همدیگر را در آغوش میکشیدند ، واقعاً چقدر اتفاق افتاده که دست بر لعل های ۲۳۷