Page 1168

شماره ( دوم ) سال دوم اشعار منثور ( ۱۷ ) اشعار منثور « ماه در پغمان » بقلم شهزاده احمد علیخان درانی مدیر انجمن ادبی . امشب خاطر مشوش مرا نگذاشت خواب شوم بنا چار سر از غرفه برون کردم ، دیدم قرص ماه چهارده برمن و تشويش من همی خندد ، من به نظارهٔ دلکش سلسله های کوه نظر ميكردم همه غرق در یای نور بودند یا تو گوئی ماهتاب جبال پغمانرا بسیلاب سیال خود شست و شو داده و از شبستان ناز بسیر و تماشای وادی و دشت برون آمده فروغ جمال و ضیای نور پاشش جامهٔ نسترن در بر نموده ، دلم ازین منظرهٔ تابناك و این طغيان نور و سیلاب درخشان سیر نشد ، زود از عمارت با عظمت انجمن ادبی فرود آمدم ، ماهتاب تنستهٔ نقره فام خود را از کوهی بكوهی میکشید ، طبیعت با تبسمهای شیرین خرد حیات بشري را راهنمونی میکرد ، چشم فلك بر پرتو جلوهٔ خورشید منور بود ، منظر حسین پغمانرا زیر چنین چادر نور تنها چشم تماشا میکند ، رقص اشعهٔ تابناك اين كرهٔ نور ما حول خود را در يك ارتعاش نورانی داخل کرده بحديكه حواس بشری از تاویل آن قاصر است، شاخهای پر از گیلاس و آلوبالو مثل گوشواره های یاقوتی که از کنار قطیفهٔ زمردین مرتعش باشد بنظر می آمد ، مطالعهٔ این جلوه گاه فطرت هجوم احساسات مرا با افکار رنگین مملو ساخت ، تمام شجر و حجر سبزه و گل ، آبشار کف آلود و شرشره های مست و بیخود از مکمن تاریکی بیرون بر آمده در تالاب نورانی ماهتاب به غسل عریان مشغول است، اشعهٔ ماهتاب مثل نکهت گل که هنگام گلناری شفق از میان کاسهٔ لاله برآید از قرص ماه قاجه کنان با همه رعنائی خود بسوی گلزار ها مائل به تفرج است ، این نور سرا پا ارتعاش با پیشانی مسرور کوهسار پغمان بازی میکند تو گوئی دست فطرت کاسهٔ ماهتاب را بصدمهٔ سنگی پاش پاش نموده والماس آب کردهٔ آنرا بروی زمین ریخته است یا نرگس و گلاب از شاخسارها جدا شده به امواج نور تحویل می یابند ، گمان میکنم که ماه پیش ازین گاهی اینقدر حسن و ماهتابی نداشته ، يك مصور نمیتواند کیفیت ماهتاب را بیش ازین ترسیم نماید که « حمایل مروارید دوشیزهٔ فلك شكسته و لولو هائی ١٦٧