Page 1155

شماره ( دوم ) سال دوم محلة كابل ( ۳٤ ) دود دلسوختگانش بفلك رفت چرا گر نه منظور لب یار سگار افتاده بلبل نغمه سرایت نه همین بیتاب است عند لیب گل رویتو هزار افتاده است می سزد گر بفلك ناز فروشی بیتاب یا ر را بر سر خاك تو گذار افتاده شاعر شهیر جناب قاری عبدالله خان عضو انجمن ادبی دل شوریده بفکر خط یار افتاده باز دیوانه بسودای بهار افتاده تا گل از رنگ حنا در کف یار افتاده داغ حسرت بدل رنگ بهار افتاده پنجه شانه مگر عقده دل باز کند که بیکارش گره از زلف نگار افتاده بوسه از دور زنم حاشیه بزم کسی در سر من هوس بوس و کنار افتاده میرسد یار مگر دیده گهر ریز شود که دل ما به غم ذوق نثار افتاده هر کف خاك چمن گشته برنگی سرخوش ساغر مل مگر از دست بهاو افتاده نگه او سر نخچیر دل خسته نذاشت مژه برگشت بشوخی که شکار افتاده تا بکجا دامن نازش بکف آرد قاری خط پی موکب حسنش چو غبار افتاده انتباه از آثار چند سال پیشتر سردار عبدالرسول خان چقدر شعله اثر ناله و فریاد کنم شکوه از سوزش داغ شرر ایجاد کنم خاك پروانه دل بر سر خود باد کنم تا ترا با خبر از حیلهٔ صیاد کنم دل بیدرد ترا طرز نیاز آموزم شمع خاموش ترا رسم گداز آموزم خبرت هست چه آتش بجهان افتاده است شرر برق جهان سوز بجان افتاده است در چمن برق چمن سوزخزان افتاده است آتش اندر پر پرواز فغان افتاده است موج سیل ستم خانه بر انداز رسید دشمن حسن بهار چمن ناز رسید ١٥٤