Page image — the source of record
Machine transcription
عشق و وظیفه یا شب اخیر
از يك کرشه دور میخورند دفعتاً پیش روی يك تپه خاك زرد و بزرکی که يك درخت سرو کهن روی آن سایه انداخته می ایستند. در دامنه این تپه خاکی سه قبر كوچك پهلوی هم دیده میشود ...
از خلال شاخ ها و برك های درختان سرونور خفیفی روی این سه قبر تابیده.
خانم ایستاده میشود. آهسته آهسته سر خود را دور داده بطرف فاروق می بیند در چشمانش شعله وحشت دیده میشود. لبانش میلرزد و با يك آواز خفیف میگوید:
- کجا پیتان بیا...
فاروق خیلی پریشان است، هنوز فکر خود را جمع نکرد . در وجود خود سوزش و در ركهایش فشار حس میکند.
- این قبر برادرم!..
خانم پیرا نگشت بی حس خود را آهسته بالا کرده و بطرف قبریکه بالای سر است برده:
- اینست قبر پولبواش عسکر با ناموس که خود را فدای راه وطن و شرف عائلة خود ساخته.
يك آن ساکت میشود... بعد با صدای گرفته تر انگشت خود را بحال رقت آوری بلند برده قبرسوم را نشان میدهد:
- اينك! بنهم قبر کوچکی که در بین این خاك نم دار و تبریکانه رفیق حیات و محبوب قلب تو، ماریای قشنگ و كوچك تو کمان میکردی که مرك هم او را از تو جدا کرده نمیتواند. بلی یگانه ماریای تو خواب است .
زن با صدای مدهشی اضافه میکند :
- حال ای آدم بدبخت، تو باش و با یأس و ناامیدی تا آخر حیاتت گریه کن، تو اشك بريز !..
در يك آن ... يك غوغا... در تاریکی خفیف شام و سایه درختان سرو شبح انسانی دیده میشود که مانند يك ديوار کهن دفعتاً روی تخته سنگ های قبرستان می افتد این جوان با قلب مجروح خاك های زرد و تر آن قبر قشنگ را با ناخن های خویش يك سو کرد . و دیوانه وار فریاد میکند. با ناله های حزین او کوئی زمین و آسمان، کوه ها و تپه ها، دشت و دریا و بالاخره همه با او هم آواز شده ماتم می نماید.
- ماريا... ماریا... ماریای قشنگ من... مرا گذاشته تو کجا رفتی ؟؟؟؟؟؟؟
( انتها )
- ٢٦٩ -
Roughly two thirds of characters agree with a modern printed edition of the same text. Much of the disagreement is editorial, not misreading. Treat the transcription as a finding aid and read the page image before quoting. How this was measured.