Page 249

عشق وظیفه یا شب اخیر چرا انتظار میکشی؟. در ین وقت در چهار دیوار اطاق انعکاس صدای مهیب و مدهشی انسان را بلرزه می آورد. ماریا با آواز دلخراشی که قلب های سخت و بی عاطفه را هم تکان داده و می شگافد صدا میکند: امداد!.. امداد!.. خدایا امداد!.. آخرین صدای حزین و فریاد های فاروق هم بگوش میرسد: الله... الله... الله!. سرش در بین بازوهایش پیش رویش می افتد و همان طور باقی میماند!.. بعد از يك ساعت ... در اطاق هستیم ... اشعة طلائی آفتاب اولین پرتو خود را از پشت پرده های پنجره در اطاق نثار کرده صبح خیلی قشنگ و هوا معتدل است!.. از بیرون آوازهای عجیب بگوش میرسد ... کمی چشم های خود را دور داده به اطراف اطاق نظر می اندازیم... فاروق در جائیکه بسته است از هوش رفته یولبواش در يك گوشه اطاق روی کوچ در حالیکه سرش در بین بازوهایش ماندگی است نشسته آه های عمیقی می کشد. بطرف راست پنج نفر عسکر سرخوش با تن سیاه و کثیف در روی خانه نمودار است. در يك گوشه وجود گندم گون زنی دراز افتاده است: از هیچ طرف صدائی نیست!.. انتظار میکشیم!.. يك دقیقه... دو دقیقه... پنج دقیقه... ده... پانزده دقیقه!.. بالاخره نیم ساعت دیگر هم میگذرد. یولبواش سر خود را بالا میکند... چشم های خود را کشاده بقدر يك دقیقه به دهشت و حیرت بطرف خواهر خود كه بيك گوشه افتاده است می بیند... خاموش است... تنها لب های خود را زیر دندان می فشرد... بعد از آن دیوانه وار از جای خود برخاسته و بطرف فاروق که در ستون بسته و بی هوش است میدود ... در ینوقت چهرة فاروق وضع مدهشی بخود گرفته، در رویش خط های متعددی دیده _٢٤٢_