Page 225

عشق و وظیفه یا شب اخیر چون بال پرنده های زیبا بلند برده بگردنم بینداز!... و با همان خیالات عاری از ترس و اندیشه که زنهای عفیف شوهران شان را دوست میدارند مرا دوست بدار و ببوس!... از چشمهای دختر قطرات اشك سرازیر میشود... قوة تکلم ندارد و.. میلرزد و تکان می خورد... اينك ماريا امشب با تو بخت خود را يك جا نمودیم... بعد ازین هيچ كس ما را از هم جدا ساخته نمیتواند !.. ضابط با تمام قوت خود او را در آغوش خود می فشارد.. موهايش را می بوسد... و میگوید: ـ ای محبوبة قشنگم و حیاتم ... ماريا!.. چند ماه دیگر انتظار بكش !... حرب به آخر رسیده !... درین روزها پیمان متارکه عقد می شود ... در همین نزدیکی ها صلح و آرامش برقرار میگردد... یقین کن به اولین جهازیکه از استانبول حرکت کند برای بردن تو می آیم!.. این اضطراباتی را که کشیده ایم در يك لحظه فراموش می نمائیم !.. بعد ازین مقابل نظر ما افق دیگری باز میگردد .. يك افق سفيد لا يتناهی و بی آلایش.. آنوقت با تو يك جا مانند اشخاصی که تازه بدنیا آمده اند بيك سعادتی که هيچ تصور آن بخاطر نگذشته باشد زندگانی میکنیم بمجردیکه در استانبول پا بگذارم يك منزل كوچك برایت تهیه میکنم!.. تو هنوز استانبول را ندیده ئی ! آه اگر بدانی که چقدر قشنگ است... ماریا هیچ تصور کرده نمیتوانی که چقدر زیبا است ... زمانیكه ديدی به قشنگی های من اقرار خواهی کرد!.. ماريا.. خیلی قشنگ و خیلی زیبا است... ماريام مارياى عزیزم !.. با تو در باغها، در کوهها، در چمن ها وسبزه زارهای آن دو بدو سر شار محبت و بی قید گردش میکنیم. آه ماريا ، شبهای مهتاب استانبول مانند ندارد، این شب های مهتابی برای کسانیكه محبت، عشق و عاطفه دارند يك عالم افسون وخيال است .. در زیر آسمان لاجوردی آن حیات با سعادتی بسر می بریم !. دختر چشمهای خود را بچشم های ضابط دوخته گوش میکند.. و هیچ نمیگوید .. در رخساره هایش قطرات اشك سرازير ميشود فاروق از زنخ او گرفته سرش را بالا میکند : ـ بگو ماريا ، حالا مسعود هستی؟.. دختر با آواز حزین و گریه میگوید : ـ مسعود هستم ! . . خيلی مسعود و بختیار هستم فاروق ! . . ـ ۲۱۸ ـ