Page 226

عشق ووظیفه یا شب اخیر این را گفته يك دگر خود را سخت در آغوش میکشند!.. آواز خفیفی از پیش آمدن ذوالب شنیده میشود... آتش عشق در وجودشان مشتعل است!... مست عوالم عشق و محبت يك دگراند... تمام خود را فراموش کرده و از عاقبت خویش خبر ندارند. افکار و خيالات شان بيك نقطه تمرکز یافته که آنهم عشق است!... در ینوقت حرکت اردوی المان ، تخلیۀ شهر ، هجوم اردوی رومن وحتی آوازهای مسرت و خوشوقتی اهالی که در فضای لاجوردی ابراييل طنین انداز است آنها را بخود مشغول نساخته وهمه را فراموش کرده اند!... بعد از لحظه دختر سر خود را بلند کرده بنظر محبت سوی ضابط دیده میگوید : فاروق ! مرا نیز با خود ببر، هرجا که بروی من هم مانند اشخاص بی دست و پا کشان کشان از دنبالت می آیم!... نمی شود ماریا !، زیرا هنوز سمت حرکت و مقصود اصلی خود را نمیدانم.. یکی دو ماه دیگر انتظار بکش!... محقق آمده و ترامی برم!... آه ، دوماه را بی تو چطور تحمل کرده میتوانم!... اشخاصیکه محبت دارند بهر گونه پیش آمدی تحمل میکنند ماریا!... ضابط از بند دست های او گرفته و او را بخود نزديك می سازد ... باز از لبانش بوسه میکند!... زود باش ، ماریا !.. ماریای عزیز و قشنگ من برخیز به بین که هر طرف روشن شده.. اردوی المان تما ما حرکت کرده تنها من اینجا مانده ام و بس!... زودشو ازودشو، عجله کن!... بکس هایم را بیار!... در چهرۀ دختر وضع اضطرابی ظاهر است ... لب های باريك و ياقوتی رنگش حرکت کرده میگوید : خوب !... همینکه میخواهد به ایستد، در قلب خودسوزشی حس میکند که سرتاپایش را می سوزد... بلااختیار مژگان هایش تر شده گریه میکند!... ماریا ! باز چرا گریه میکنی؟.. هیچ!... نمیدانم فاروق از من چیزی نپرسید.. ـ ۲۱۹ ـ