Page 138

عشق و وظیفه یا شب اخیر ضابط دست و پا زده میخواهد برخیزد ... بصدای بلند میگوید : - خیر خیر! مرا بکشید ولی پایم را قطع نکنید!..عذر میکنم ترحم کنید؛ مرا بايك پا نگذارید !.. مرا بکشید ؛ بلی؛ بلی بکشید؛ برای چه معطل هستید!.. پرستاره ها از بازوهایش محکم گرفته نمی گذارند حرکت کند!.. درین ضمن یکی از دکتوران به پرستاره اشاره کرده میگوید: - او را ببرید و يك امپول مورفین هم پیچکاری کنید !.. ضابط سرخود را روی بالش گذاشته و بصدای بلند بگریه میشود!.. در اطاق عملیات سکوت مطلق است... از هیچ سو حرکتی دیده نمی شود ... تنها دکتورها مشغول صحبت هستند... یکی از آنها می پرسد . - انتظار بکشیم ؟.. - بلی بیکروز دیگر هم صبر کنیم !.. فردای آنروز فاروق که تمام شب از تاثیر مورفین بخواب بوده است مجرد باز کردن چشم ملاحظه کرد که از شیشه های پنجره آفتاب بهاری داخل اطاق گردیده و کمی دورتر از پنجره ها درخت های شفتالو پر از شگوفه دیده می شود... - چاوش ساعت چند است ؟.. - هشت !.. - چه میگوئی اینقدر خواب کرده ام؟ .. - بلی، تمام شب خواب بودید هیچ بیدار نشدید!.. - تاثیر دوا خواهد بود !... - شاید!.. کپایتان آرنج های خود را به بستر تکیه داده میخواهد بشیند بعد ازان سر خودرا دور داده از پنجره ها به اطراف نظر کرده میگوید: - صبح امروز چقدر قشنگ و زیبا است . - خیلی قشنگ است جناب کپایتان هوا هم معتدل است! - ۱۳۷ -