Page 122

عشق و وظیفه یا شب اخیر سکوت عمیقی طاری میگردد ، دختر در شقیقه های خود لرزش عجیبی حس کرده میگوید : - عمه جان زخمی های کدام اردو زیاد است ؟... - از ترکها !.. - آه ترکها؟ .. - بلی از دو شب باین طرف تمام زخمی های ترك را می آورند!.. بمقابل اردوی ما تنها ترك ها مقاومت میکنند !.. اگر ترك ها نمی بودند اردوی ما خیلی پیش ازین وقت داخل ابرایئل می شدند!.. - افسوس ما با دشمن بی ضرر می جنگیم !.. با يك دشمنی که هیچ چشم شان بوطن ما نیست زدوخورد داریم، در حالیکه بلغاوها و آلمانها را از نظر انداخته ایم . دختر سکوت میکند چشمانش پر اشك شده... با آواز لرزان میگوید: - بیچاره فاروق بی!.. چهره عمه اش دفعتا تغییر میکند: - آه ماریا !... تو درین لحظه بفکر ضابط یکی از دشمنانی هستی که هزاره وطن ما را با بی رحمی هلاك می سازد؟.. بار دیگر نباید نام این شخص را از زبانت بشنوم!.. بگذار پدرت در مزار خود راحت باشد !.. ماریا آهسته میگوید: - عمه جان حق با شما است ! مرا ببخش زیرانمیدانم که چه میگویم. خانم پیر بازو های خود را کشاده او را در آغوش میکشد سرش را بسته خود گذاشته فشار میدهد و با يك لهجۀ شفقت آمیز میگوید : - دختر عزیزم برو به بستر خود راحت کن ... قوۀ ایستادن از تو سلب شده. بعد او را مستقیما بطرف بسترش میبرد ، ماریا اشكها ی خود را با دستمال پاك کرده دست عمۀ خود را می بوسد ... بعد روی چپرکت می غلطد ... خانم لحاف را بالای او کشیده واز پیشانیش بوسه کرده و میگوید : ماریورای عزیزم! شب تو خوش!.. خانم لامپ را از روی میز گرفته با قدم های آهسته بطرف دروازه روان شده، دروازه را خیلی آهسته باز کرده و از اطاق خارج میشود ... ساعت میدان گراد اینا پوبلیکا مانند زنگ های کهنه کلیسا ساعت پنج صبح را اعلام میکند.. - ۱۱٥ -