Page 1136

(٤٣) پس تا اندازهٔ دقیق گفته میتوانیم که از ٦٦٥ تا ٦٧٣ با وجود یکه جنگ ها و حملات عرب در حصص غربی مملکت دوام داشت هنوز کابل زمین نسبتاً آرام بود و باوجود حمله ئی که در ٦٧٣ واقع شد عبدالله بن ابی بکره با رتبیل شاه صلح کرد یعنی سلطنت کاپیسا و کابل مضمحل نشده بود و دوام داشت. شبه ئی نیست که بعد از تاریخ فوق میان شاهان کاپیسا و طوریکه مأخذ عربی و فارسی میگوید میان رتبیل شاهان و قشون اعزامی عرب که معمولاً از طرف والی های سیستان و خراسان خاص فرستاده میشد در تمام دورهٔ خلافت اموی قشون کشی و محاربه جاری بود و رتبیل شاهان و رایان از زرنج و رخد گرفته تا کابل و کاپیسا در هر جا شخصاً در میدان جنگ حاضر بودند و کابل زمین هنوز در دست آنها بود چنانچه می بینیم که بین ٧٥١ و ٧٦٩ باز زایر دیگر چینی موسوم به «وو کونگ Wou-Kong» به کندها را می آید و امیر محلی ترکی نژادی را ملاقات میکند که بلا شبهه تابع شاهان کاپیسا و کابل میباشد. مشاراً الیه آخرین زایر چینی است که وارد مملکت ما شده و بعد از او در جریان قرن ۸ زایرینی که به هند می آمدند یا به چین بر میگشتند راه بحر را پیش میگرفتند. آخرین حمله جدی که بر کاپیسی می آید حمله ایست که از طرف ابراهیم بن جبل به امر فضل بن یحیی والی خراسان (۱) در سال ۱۷۶ هجری ( مطابق ۳ - ۷۹۲ م ) از راه « غو روند Ghurwand » یعنی (غوربند) به حصص شمالی کاپیسا صورت میگیرد. در اثر شهادت یعقوبی در این حمله شهر شاهی ( کاپیسی = بگرام ) و آبدات بودائی دور و نزديك و مخصوصاً معبد بزرگ و معروف «شابهار» یعنی (معبد شاهی) که زائرین چینی هیوان - تسنگ و «وانگ هیوان - تسه» و «وو کونگ» به آن اشاره ها کرده و بلاشبهه همان «معبد پادشاه قدیمه» متذکره شان است ویران (۱) مشارالیه از طرف هارون الرشید خلیفه عباسی والی مقرر شده بود.