Page 454

(۳۱۳) بضرب شمشیر حصه حصه کن . پس از چند ضرب شمشیر که آتش خشم و غضب فرزند فرو نشست هر دو را متسلی ساخته بخانه خویشتن ببرد . دران حال کوسی جدید معشن خود را بطریق خلعت امیرانه بمهلا امام (معلم فرزندش) بخشید . سپس به معلم خطاب کرد که معنی این امر را دانستید ؟ معلم سکوت کرد . امیر طایفة ابدالی فرمود : فرزند من بار اول است که امروز دست به قبضة شمشیر می برد اگر من دران حال مانع می شدم بشما سخت آسیب میرسانید واگر از بن امر مانع میشدم بر خود سخت آسیب میر سانیدم . یعنی وقتی که فرزند خورد سال در عزم خود نا کام میشد بد شگو نی او لاد زيرك رخ میداد . لهذا لباس را بحیث وجود قرار داده آنرا امر کردم تا لباسی را از هم بدرد واگر باین عمل مبادرت نمی ورزید گویا با ولین اقدام عليه مقابل بد شگو نی عائد حال او میشد ومادام الحيوة بروی خصم تو فیق نمی یافت وچون او طفل است حقوق معلم و استاد را تا زمان وفور عقل نمی تواند بجا آرد اينك بنده علاوه بر اعطای خلاع فا خره عذر شما را میخواهم وبد شگو نی ناکامی فرزند خودرا از امروز که بار اول دست به شمشیر برده است آرزو ندارم وبدین حکمت از هر دو جهت تلافی بعمل آوردم . ازین باعث در نظر اولاد سره بنی به مفهوم (الاسلام تحت السیف )وهم نظر به نخوت وغرور افغانی شمشیر از مقدسات قومی وملی بشمار میرود اما در قدیم درقند هار عا دتی بود وقتی کسی مر یض میشد شمشیر غازیان را بالای سرش میگردانیدند که شاید از قد سيت ساية شمشیر شفا یابد و در اوقات طفولیت بر گردن اولاد كوچك شمشیرهای كو چك وحمائل ابریشمین می آویختند و بعضاً اطفال عزیز شانرا به القاب غازی و غازی خان و شمشیر خان وسرمست خان و دولت خان موسوم و ملقب میکردند و راه ورسم غزوات و جنگ جوئی را می دانا ندند وا طفال خود شانرا همو اره براه خصم کوبی تشجیع مینمودند چنانچه از باعث همان روحیات بلند بود که کار بجائی رسانید ند .