Page 88

(۸۱) جنگنامه همی رفت شاه فروزنده بخت نشست از بر تخت آن شاه نو خلایق به کف هدیه ها بیشمار دهل زن دهل زد بدوران شاه فلك سكه نامش در زر گرفت بشدعدل اوچون درخت کهن بقدر نصیب هر که زان میوه خورد بهر يك سپه دار شاه دلیر جهان گشت ایمن ز اندوه و غم همه وقت دلشاد میز پست شاه که چون خان حاجی بیامد زراه ز آغاز اینکار گویم سخن بیامد بر شاه زمین بوسه داد که ای شاه فرخنده بخت دلیر بفرمانت آنگاه که من تاختم بهر گوشۀ بامبان جستجو نشانی از و بر نیامد پدید ز ما پیش تر شاه بر گشته بخت ز راه خیره بر گفتم ای شهریار در ان لحظه جرنیل کردی خروش چرا بشنوی قول ناراست را زمن بشنوا کنون سر راستی چوماه درخشنده بالای تخت بسال کهن یافت ماوای نو فشاندند دور سر شهر یار که شد دور گردون بفرمان شاه تو گوئی که نقشش در اختر گرفت کشید شاخ هر سوز سر تا به بن ز نخل ثمر تاك او بهره برد بسی خلعت و گنج دادی ز مهر زمقدوم آن شاه نیکو قدم زاندیشه آزاد میز پست شاه به همرای جرنیل و خیل سپاه کنون بشنو ای پیره مرد کهن ز کردار تا یا فتن کرد یاد زتیغ تو لرز ان دل ماه و مهر ز عزنین در ان ملک پرداختم بکردم بد نبال آن نا مجو دلم رنج بیهوده در تن کشید باقلیم ترکان بنهاده رخت بسی درد ناك و دل انتظار که ای شاه با فر با رای و هوش سخن های دلخون وتن کاست را که تا از که این فتنه بر خواستی جنگنامه ٥٠٠