Page 65

(٥٨) بشد آنزمان جانب شهر یار بگفش كه ای شاه والا تبار بده رخصتم تا روم سوی جنگ چه آید ازین چرخ دولاب رنگ شهاش گفت رو ایزدت یارباد كفل باغ امیدت بیخار باد ولیكن سپاه را سلهدار باش ببزم و برزم خود هوشیار باش كه نبود بیكار زمان اعتبار له فرق است مابین اغیار ویار زمانه دگر رسم و آئین گرفت كه عقل رساماند از وی شگفت وزان بعد آن حید ر نا مجو كمر بست و بنهاد بر راه رو چو فردا بموعود شاه آفتاب برآورد سر از گریبان آب سفا داد بر روی چرخ برین كه تا بنگرد ساز بیداد كین دلیران به پرخاش بستند كمر بفرمان آن خسرو كینه ور بغرید كرناو كوس هر طرف كه بردی دل بیدلان را ز كف بفرمود پس شاه گردن فراز كه ای نام داران باعزوناز چرا در تحمل بی افشر ده اید به تیر و تبر دست نا برده اید كنون سوی آغاز كیار .... ازین گفتگو روی .... زهر گوشه تیر باران كنید بدین قلعه ازتیر باران كنید چوفرمان پذیرفتند از شهریار دویدند از كینه سوی حصار بجنبید زهر گوشه لشكراز كین بلرزید گوئی زمان و زمین چو خمپاره و توپ آواز كرد سركین دیرینه را باز كرد فروریخت چون ژاله تیروتفنگ زانبوهی از ژاله میداشت ننگ ببارید خمپاره باران غم بیاورد دودش به گردون علم ز غریدن توپ و خمپاره ها دل چرخ گردون شد. پاره ها بدین سان سپاه اندرین گیرودار رساندند خود را به نزد حصار دران لحظه هم حیدر پرز كین بفرمود كای لشكر پاك دین نما یند این قوم نا پاك را كنید ارغوانی زخون خاك را بكردند پس نام داران كار به هم تیر باران چو ابر بهار