Page 190

(۱۸۳) جنگنامه رفتن امیر دوست محمد خان از تا شقرغان بطرف کابل فلك چون بکس دامن کینه بست نخواهد بمهرش کشا ید دو دست اگر بر کند يك دو دم راستی فتد باز در کژی و کاستی رهائی نبخشد زاندوه و غم ز بهر زمانش کند پشت خم که چون دوست محمد شه تا جدار رهائی ندید از کف روزگار نگر دید خواطر تهی از گزند نه از رسم توار انیان سودمند بگر دید ز ان غصه زار و حزین دلش خواست رفتن بکابل زمین به والی بگفتا که ای نامدار بیاید روم سوی کابل دیار نشیمن کنم در کوهستان زمین که هستند گردان مرا همنشین شنیدم که هر يك بهر سو فرار بگردیدند از گردش روزگار چو من اندر آنجا روم بی درنگ شود جمع نام آوران بهر جنگ کنون لشکر آنجا شود راسته مگر کین من زو شود خواسته چو بشنید والی ز گفتار شاه بدو گفت کی خسرو کینه خواه ترا اختیار است در بیش و کم بهرجا که خواهی برآور علم مرا هر چه دهی آن کنم چه حدم که بیرون ز فرمان کنم و زان بعد آن تا جور شهریار بفرمود بر افضل نامدار بفرما که شان تو سن تیز گام بآرایند اکنون بزین و لجام یلان را بگو بهر کین بر کشند همه بادیایان بزین بر کشند چو در گوش کرد افضل نامدار سخنهای شاه چون دوشاهوار بیامد بگردان کابل زمین ز گفتار شاه کردشان دلنشین بیا راستند اسپ و تن را بکار بشو باز افضل بوی شهریار بگفتا که ای خسرو شهد کام بشد کار نام آوران در تمام چو بشنید بر خواست آن شهریار چو شیران سربارکی شد سوار همی رفت والی بهمرأه او ره چند بر خواطر نامجو سپارید و انگه بر شهریار ز گردان توران سواران کار که باشند این جمله همراه ترا گزندی نیاید درین راه ترا زهرجا که خواهی روان سازشان بفرماندهی شادمان سازشان