Page 189

(۱۸۲) سپهدار عمر بجنگ اندرون زهر گوشه کردی روان جوی خون بکوشیدند آنجا دم بهر کار نشد قطره همصجبت رود بار شده سیر هر يك زجنگ و ستیز ندیدند در چاره الا گریز ازان رزمگاه گشته خواطر ستو سوی تاشقرغان نهادند رو ز کردار خود کام کم یافتند ازان رزمگاه روی بر تافتند پریشان وحیران همه و اژ گون عزارپر از شرم و خواطر ز بون چو آمد بنزديك والی سپاه رسید آگهی سوی آن کینه خواه ز کردار ترکان بگفتند بدو که از جنگ بی وجه برگاشت رو که این جنگ نادیدگان درزمان زغر یدن توپ گشتند بجان مرآن برده شطر نج را باختند رخ اسپ بر مات گاه تاختند چو بشنید والی مر این روزگار به پیچید بر خود چویچنده مار طلب کرد با با را نزد خویش بدو گفت گفتار ناخوب کیش که ای بد سکال این چه اندیشه بود که در رزمگاه مر ترا پیشه بود ترالز نیا کان نشر مید چشم که بر تافتی روی از کین و خشم بخاك سپه بزردی نام من همان از دلیران وا قوام من مرا نزد سالا ر کابل خجل همی ساختی ای خرا شیده دل نباید که دانشور ان بزرگ فرستند روبابه بیکار گرگ بود شیر جنگی در آنجا شود که گرگش به پیکار رو با شو ر ازین گونه دشنام بسیار گفت چو بشنود بشنود ه دم در نهفت بوالی همی گفت پس شهر بار که دیگر مجوش ای یل نامدار منه بر کس این بدبجز بخت من که بر گشت بخت از سر تخت من زدم غطه بیرون نیا مد گهر بر و تهمت بد ببر یا مبر ازین گونه بسیار گفتند سخن دلیران شاه اندر انجمن همی بود آنجا شه نامدار کنون باز بشنو تو این یادگار که از روزگار دگر داستان ترا گو یم از گفته راستان