Page 188

جنگ نامه (۱۸۱) بفرمود پس داکتر بی درنگ ابا نامداران خیل فرنگ که اکنون بکوشید در کارزار برآرید ایندم ز لشکر دمار وزان پس سپهدار کابل زمین بگفت ابا نامداران کین مدارا مدارید زین پس بجنگ بکوشید در کوشش نام و ننگ ز هر دو سو لشکر بر آورد هو بجنبید بر شان جنبده کوه بهم همچو مورو ملخ تاختند بساسر زبرج تن انداختند صدای چرنگیدن تیغ تیز برآمد بدین گنبد بر ستیز ز سم ستوران زمین پاره گشت عمل گاه پولاد خونخواره گشت غبار زمین در هوا رفت زود سپیدی عیان شد ز چرخ کبود جهان را گرفتی صدای تفنگ ز دودش بگردید تاريك وتنگ دران عرصه گاه شاه کابل زمین بکردار شیری پر از خشم و کین بهر سوی کان روی بر تافتی کسی سوی او رو نبر تافتی همان نیز افضل یل جنگ جو بيك سوی لشکر بتازید رو بهمراه گردان کابل زمین بتازند در قتل اعدای دین بسوی دگر عمر نامدار همی روی بنهاد چون اژدهار بهر جا که تیغش برآورد علم تو گوئی جهان را کشیدی بدم چنان دادند آئین مردی نشان که گردون حسن گفت بر سرکشان بکشتند ترکان جنگی بجنگ برآمد فغان از سپاه فرنگ فراوان ز نصرانیان ریخت خون سراسر همه خاك شد لاله گون بدان شد که نصرانیان را سپهر زسوی زبردستی آرد بزیر بفرمود پس داکتر بر سپاه بمردانگی سخت دارید پا بیارید سر توپ را پیش رو که آتش زند در دل دشت و کوه چو پیش آمد آن اژدری شرار فغانش گرفتی دل کوهسار بغرید و آندم فغان بر کشید تو گوئی که سقف فلك بر درید شدند خیره ترکان ز آواز او ز پیچیدن غرش و ساز او ازان بیم افتان و خیزان همه ازان رزمگاه شد گریزان همه دلیران کابل بماندند چند ابا خسرو افضل هوشمند