Page 332

پادشاهان متاخر (۷۳) لاکن لشکریان مذکور از شکست زندخان واقف شده بودند بنابران ترک نظام کردند و از فرمان بدر شدند و به لشکر گاه خود چپاول زدند و خیمه و بارگاه و اسباب پادشاهی از خزینه ودفینه و آنچه یکه یافتند بتاراج بردند هنوز لشکریان گرفتار چپاول بودند که جرنیل داود شاه خان با لشکرهای خود میکدل و مصلح باشنده و قانون نظام از دنبال رسیدند و به لشکر گاه سرکار امیر محمد اعظم خان و سردار عالی سردار عبدالرحمن خان داخل شده دست بتاراج گذاشتند و سلطنت سر کار امیر محمد اعظم خان و سردار عبدالرحمن خان را برباد داده کن فیکون ساختند لهذا چون کار به نمنوال قرار گرفت بندگان سر دار عبدالرحمن خان از غیظ و غضب بسیار دو سه الفاظ زشت و قبیح و سخن های تلخ به سر کار امیر محمد اعظم خان گفتند و با تفاق جانب هزاره جات فراری شدند لاکن هم چنان زمستان خنك وقاتل درین سالهای سوز نشده و کهن سالان بیاد نمیداد حدقو د حرکت کردن بکسی باقی نمانده بود تا بمنزل زدن و سفر کردن چه رسد با وجود این عذاب الیم چهاز شدت خنک و صاعقه شدید لاکن بغیر از فرار کردن و خود را از چنگ دشمن رهانیدن دیگر علاجی نبودند بد ناچار بحال تباه و خرابی احوال که خداوند نصیب کس نکند خصوصا پادشاه و پادشاه زاده وشخص عزیز کرده ایل ظاهر است که در انوقت چگونه احوال داشته باشند اما شاعر ذکر کرده است : مصراع هر چه آید بر سر اولاد آدم بگذرد وشاعر دیگر فرماید : فرد : بهر حال شکر باید کرد که مبادا از ین بتر گردد و استاد دیگر فرماید : فرد : آن به که ز زجر رخ نتابیم باشد که مراد دل بیابیم مختصر کلام بطول نانجامد این بود که از خوف جان ورسیدن دشمن قوی بسرعت روانه شدند و بسرعت راندند و طی منازل و مراحل نمودند و بکوه های برف و یخ و صاعقه جان افزا گرفتار آمدند زیرا که راه گذر گاه پیدا نبود و راه بند چون عنقا نامعلوم هر گاه شخصی راه بلد از دور ونزديك ظاهر میشد بهزار عذر و معذرت و مبلغ های خطیر التماس کرده بجانب آبادی راه بلدی میکردند چون به قلعه جات میرسیدند و مردم هزاره جات جمع می آمدند بندگان عالی التماس میکردند که راهها را تازه کنید بشما وجه داده میشود مردم مذکور بنا به باعث وجه جمع آوری کرده راه کوه و کتل ها را تازه می کردند