Page 196

شعر العجم حصه چهارم ۱۹۱ من بسی دیوان شعر تازیاں دارم ز بر تو ندانی خواند الا هبّی بصحنک فاصبحین یعنی بسیاری از دیوان اشعار عربی را حفظ کرده ام حالانکہ تو این قصیدهٔ سبعہ معلّقہ را هم خوانده نمی توانی۔ کہ مطلع آن الا هبی بصحنک فاصبحینا است * منوچهری قصیده در مدح عنصری نگاشته در میان آن مقابلہ عنصری را باشعراء قدیم نموده میگوید۔ کہ آنها دعوای همسری را باو کرده نمیتوانند وے درین ضمن فقط نام شعراء عرب را نوشته است ؎ کو جریر و کو فرزدق کو ولید و کو لبید او بہ عجاج و دیک الجن و سیف و ویزن درین مورد حاجت بمزید روایت و استشهاد نیست ذاتاً شاعری عجم شہادت میدهد۔ کہ آنها سر انگشت عربہا را گرفتہ رفتار را آموخته اند۔ باوجودیکہ بحور عربی از فارسی علیحده است ۔ تاہم قدماء ایرانی اکثریہ بہ تعقیب قصاید عربی قصیده ها می نوشتند۔ و خود شان در ضمن قصیدهٔ خویش بسوئی همین مطلب نیز اشاره مینمودند منوچهری در یک قصیده رقمطراز است؎ جہانا چہ بد مهر و بد خوجهانی چو آشفته بازار بازارگانی