Page 342

۳۳۷ چون به جیحون رسیدم مرغاب شرفت گفت لاحول ولا قوة الا بالله رفت دیرست از اربي جیحون حلیمت درید واندران جست پیکرم بگذشت اشنان کشتی اوردنشستیم در و هر دو بهم چون دو یار ا وبهمه یاری و دمی یاری خواه اوچو شیری بیکی گوشۀ کشتی بنشست من سر اندر زن و بیرون زن همچو روباً آخر الامر جو کشتی بسلامت رسیدگند جستم از کشتی و آمد به تعب کشتی گاه عرصهٔ دیدم و چون جان و جوانی بخوشنی شادی افزای چو جان جوانی عمر گا گفتم ای بخت بهشت است سواد تریاد گفت راضی شو از روضۀ رضوان گیاه باش تا شهر ببینی و دربار ملک باش تا قلعه ببینی و در و عرض سپاه تا دراین بودم اگردی ز درشهر بجات گفتم آن کیست مرا گفته جمعیت کش شاه آمد القصه و آورد جهت پیشم دیده من چو در ان شکل و شبه کر دنگاه بوسه دادم سم و زانوی رکابش سر آرا گفتم ای روز براق از تو چو رنگ تو سیاه به سعادت به میرآخور خود باز خرام که ترا پایه بلند است و مرا پا کوتاه این همی گفتم و او دست ہمیکوفت برا ترک فرمان همه حال گناه است گناه پیدا میکرد، بنا د هر شعر یکه از زبانش میبرآمد در دنیا فوراً نشر یشید علاوه برین تنگ ظرف و زودرنج بوده با سخن اندک بی حوصله شده