Page 245

٢٤٠ چو هنگام عزائم زے معزم تبک خیزند شعبانان زمین نماز شام کاهان گشت صافی زروی آسمان ابر ممکن تعریف موسم بهار یک مضمون پامال عام شعرای ایران است که از ابتدا تا امروز همه شعراء بران روز طبع خود را صرف نموده اند لیکن هیچ کس از متقدمین و متاخرین مانند منوچهری تصویر اصل آنرا کشیده نتوانسته او بصدها مواقع نقش و نگار بهار را نمودآ نموده و در هر جا صورت فطریش را پیش کرده او مانند عام شعراً صف بر گل و بلبل قناعت نمی ورزد بلکه هر یک برگ ، گل ثمر، شاخ درخت ، ونیز صورت و کیفیت حیوانها و مرغها را نشان میدهد کیفیت مرغها ــ کبکان بی آزار که در کوه بلنداند پی قهقه یکبار ندیدم که بخندند جز خاربتان جایگه خود نپسندند هر پهلو ازین نیمه بدان نیمه بدندند هر ساعتکی سینه بمنقار برند چون جزع برد سینه چون بشنقار شبگیر ز گل فاختگان بانگ برآرند کوئی که سحرگاه همی خواب گذارند