Page 218

۲۱۳ قضا گفت گیر قدر گفت ده فلک گفت احسن ملک گفت زه بر آشفت سهراب شد چون پلنگ چو بدخواه او چاره جو شد بجنگ عنان بر گرائید و برداشت اسب بیامد به کردار آذر گشسب چو آشفته شد شیر نری نمود سر نیزه را سوی او کرد زود بدست اندرون نیزه جانستان پس پشت خود گردش انگے سنان بزد بر کمربند گردانش په زره نیرش یک به یک بر درید ززین بر گرفتس به کردار گوی که چوگان زباد اندر آید بروی گرفتند ازان پس دوال کمر دو اسب تکاور برآورد پر یکی بد بدست یل اسفندیار بدست دگر رستم نامدار نبرکشیدند زی خویشتن دو گرد سرافراز و دو پیلتن همی زور کرد این بران آن برین نه جنبید یک مرد بر پشت زین کف اندر دهان شان شده چون خاک همه گیر و برگستوان چاک چاک چو رستم درا دید بفشرد ران بگردن بر آورد گرز گران چو تنگ اندر آورد با اوزمین فرو کرد گرز گران را به زمین اثر و مقبولیت شاهنامه اسباب بسیار می مانع مقبولیت عام