Page 66

(٦٥) آمد و پرسید . ( کجائی هستی ) كفتم : ــ الحمدلله [ ایرانی ] هستم ، همان ایران که ذکاوت کیومرثش ، شجاعت بهرامش ، فراست جمشیدش ، صلابت کیخسروش سطوت فریدونش عدالت نوشیروانش ، غیرت ومهابت نادرش ، رافت و جهان كیری شاه عباسش ، عقل وسیاست امیركبیرش ، مظلومیت و ملت پرستی امین الدوله اش وطن دوستی موئید الاسلامش ، مجاهدات غیورانه وبزرکانه سیدمحمد آقای طباطبائیش ، شهادت و بخون غلطیدن شهدای طهرانش ، مشهور اكناف عالم میباشد باز اگر نشناختی بگویم :ــ همان ایران که عبودیت واسارت اهالی آن بهمسايه های جنوب و شمالش و از دست رفتن خطه وسیعه قفقازش . و پامال شدن سیستانش ، وخيانت ومملكت فروشی بزرگانش ، و پارتی بازی اعیانش . و خباثت وملعنت اتابكش ، و بیمروتی و مخموری محتکرانش زیب صفحات تاریخ میباشد . مگر مرا نمی شناسی که ایرانی هستم ، بفرما این هم تذکره من که خود ( بلیط ) قونسل ونه ماهم تمام شدن