Page 101

(۱۰۰) اعتنائی و سنگدلیهای ظالمانه هیچ چیز از تو مشاهده نکرده کافی نخواهد بود ! . . . . خود را خسته مکن . اشک مریز و از کنارم برخیز مرا بحال خود وا گذار که درین چند دقیقه فرصت شاید بتوانم کتابچهٔ خاطرات بیست و سه ساله گذشته خود را جستجو نموده و درمیان تمام صحائف آن يك سطر مسرت آمیزی پیدا کنم که مرا بتذکار خود دل خوش داشته و ازین همه غم و اندوهی که در روی سینهٔ بهم فشردهٔ من جمع شده و مرا به سنگینی درد ناك خود رنجه میدارند اندکی راحت باشم ! . . . . آری عزیزم از بالینم برخیز و برو ومرا برای همیشه فراموش کن از جریان اشك گرم و حزن انگیزت جلوگیری نموده و این قطرات صاف و درخشان را برای وقت دیگر حتی شخص دیگر ذخیره نما ! - ۱۱ - هم چنان که تو ، تمام ناله های سوزناك مرا درین مدت متمادی با تحقیر و بی علاقه کی مفرط استماع کردی ـ همان قسم که قطرات براق آب چشمم را که برای تحصیل رحم و رقت تو بکار