Page 90

۸۲ طلوع آفتاب چو خورشید بر زد سر از کنج نیل فرو شست گردون قبا را زنیل که چون شاه چین صبح را بار داد عروسس جهان در بدینار داد سحر سپاه سحر چون علم بر کشید جهان حرف شب را بقلم در کشید غروب چو در برقع کوه رفت آفتاب سر روز و روشن فرو شد بخواب شب تیره چون اژدهای سیاه زماهی برآورد سرسوی ماه سیه کرد بر شب روان راه را فرو برد چون اژدها ماه را چو یاقوت خو کشید روز و برد بیاقوت بستن جهان بی شمرد بزردی گرفتند مهتاب را که این برد آن گوہر ناب را شب و ستاره چو سلطان شب چتر بر سر گرفت سرا پا جهان را مشعبر گرفت