Machine transcription
۲۲۲
سپهرى زبرش سیاره خرمن شبستانی چراغان زیر دامن
رسانده دود سودائی بگردون بلندیها موی فرق مجنون
همان دیوانه ژولیده مویی ست که با سودای خویش می پوئیست
گهی از برق بر آفاق خندد گهی برخاک سیل گریه بندد
به تیغ کوه کاهی سینه مالد گهی گیر دره دشت و بنالد
از مثنوی عرفان در نکوهش بیکاری:-
ای تو گل خندهکش بیکاری رفته عمرت بدوش بیکاری
چند در حبس گاه بودن سرخوش تهمت غنا بودن
اگر این شیوه ترک خواهش است مدعا را هشت ترک کجاست
یک جهان غم کشیدنیست اینجا که امید آرمیدنیست اینجا
تا نفس ساز زندگی رهن ست ششجهته دام آرزو پهن ست
آرزو تابجست راحت کو دام تا نگسلی فراغت کو ؟؟
سخت دورے رراحت منزل که بر امید بسته محمل
از شکنجه خیال خام برأ بال جهدے کشا ز دام برا
در توکل چه آبرو دیدی جز فسردن دگرچه فهمیدی
Roughly two thirds of characters agree with a modern printed edition of the same text. Much of the disagreement is editorial, not misreading. Treat the transcription as a finding aid and read the page image before quoting. How this was measured.
