Page 66

(۶۱) که خاصۀ مولویان است یعنی خود بینی، خرده گیری، مشاجره مخاصمت. اگرچه از کودکی بوسیلۀ صحبت پدر ذوق عبادت مهیا داشته به شب بیداری و ورد وظائف عادی بود، لیکن بر دیگران نکته چینی و خرده گیری هم مرعی داشتند و میگفتند به بینید که کسی را توفیق نماز گذاری نیست. در نظامیه که علم حدیث میخواندند شخصی برخلاف خاطرشان سخنی گفت به شنیدن آن از خود دا ری برآمده گفتند: چو من داد معنی دهم در حدیث برآید بهم اندرون خبیث واقعه ایست که با درویشی بباب دولتمندی و درویشی بحثی درمیان آمد سخن بجائی رسید که دست و گریبان شده به زد و کوب انجام یافت، دشنامم داد سقطش گفتم گریبانم درید زنخدانش شکستم. سفر حج است و بذوق و شوق تمام احرام بسته باپای روان هستند و بهمین مقام به کلمات ناسزا کلام میکنند و خود میفرمایند بر سر و روی همدیگر فتادیم و داد فسق و جدال دادیم