Page 360

(٣٥٥) ابتدا مینمایند که از شروع سخن دعوی را نادانی زاهد را محقر و فانی اثبات میکند، و مقصد از ظاهر ساختن لفظ خود بین اینست که مدار دعوی نگاشته بر افکار خود بینی بر قرار است، و باز با زاهد [که بزودز] خود را شریک کار ساخته لتعمیم دعوی و خاطر داری طلاقی او مقصودی دارد، که یعنی درین معرکه زاهد و عارف، عالم و جاهل علی السویه حصه دارند، و در مصرع دوم بکار ان ماضی و مستقبل را باهم پیوست نموده تعمیم دعوی را بسی قوی ساخته است . عنقا شکار کس نشود دام باز چین کاین جا همیشه باد بدست است دام را حدیث از مطرب و می گو و راز دهر کمتر جوی که کس نگشود و نگشاید بحکمت این معما را دانا چو دید بازی این چرخ حقه باز هنگامه با چید و در گفتگو ببست کس ندانست که منزلگه مقصود کجاست اینقدر هست که بانگ جرسی میآید ساقیا جام میم ده که نگارنده غیب نیست معلوم که در پرده اسرار چه کرد آنکه بر نقش و این دائره مینائی کس ندانست که در گردش پرگار چه کرد نشوی واقف یکنکته ز اسرار وجود گر تو سرگشته شوی دائره دوارا در کارخانه که ره عقل سلیم نیست و هم ضعیف رای فضولی چرا کند