Page 13

( ٨ ) نیست فضلا و شعرا سعی بلیغ فرموده است و در ترقّی شعر آنقدر مبالغه کرده است که فن شاعری که فضیلت علوم را لازمه داشته از علم جدا شده و هر بی‌مایه بمحض طبیعت موزون ارادهٔ شاعری کرده رفته رفته فن شاعری که الطف فنون بود از درجهٔ اعتبار افتاده بمضحکه انجامید. » خانه این صفوی کمال ویرانکند انجاد سلطان حسین باغاز صفویه پیوسته است و همگی‌اش و اینکه در دور صفویه جز زمانه هچگونه از حصه حصه ایران شعر اسیر افراسیاب پسرا روزها تازه در خواب بود اثره بیاید در است که آهنگ گرز او در ان سگلان بود سماست فیض همان سلطان حسین میرزاست ، و الّا دوغبانی تا تخم ازین است که ہر عاقل بے توادی بنایی طبع از مابل اسم انو خیرین تا ابد است که بوجه این شرعامی ساخت و مهملات و ایجاز فضل از بی‌نصوبت به ابراز قصه ها را همین فرتنه که در را که شوخی از قید بیرون امده ایام نمره و بابها این شعر و شاعری تا ہزار ایق داده و آن را بما نه ارزوی اساسی علم روزید بخشید. البته سابق از ین برای معلومات علم درین شک نیست که خوای از ایل تحصیل اقسام علوم را لازم مدانند ولی تخیّل مقبولی عزیزترین چیزی است گوی از نفس این یعنی محصلات خود یک قابلی بود که غراثر دوش و جذبات اصلی و طبیعی كباثبات جذبات اصلی مخفی میبود بوجہ مصاحب نه شاعر ار تستجر ساخته و اغلب بواسطه متانت و وقار و نشه رعایت اظهار میان عوام و استعداد بتناسی اثر خیالات ازا بین میبود احساسات درونی شاعر انطور یکه می‌بایست نمیتوانست بپابرده میرسید و بخاطر ها میماند. بدینجه در این معاشقه شعرا با توسطین و آزادانه عرض وجود کند بدین جهت است که ترانه‌های شعرای متوسطین