Page 422

شماره ٢٢ مجلد پنجم نا کام زکار خویش ماندیم حالا که زمان همت ما ست باید که درین زمان بکوشیم در کار وطن که خدمت ماست هر ساعت هزار شکر گوئیم زان روز که روز عشرت ماست کامد به نجات ملک وملت نادر شه غمگسار ماست صد شکر که مرغزار گل کرد هم بلبل وهم هزار گل کرد هم گل بچمن شگفت از شوق هم لاله بکوهسار گل کرد تا جوش بهار ارغوان زار از شسته روی یار گل کرد يك عمر گل حنا چه خون گشت تا باز بدست یار گل کرد بسیار غم شتا کشیدیم تا سبزه بجویبار گل کرد تا گشت بروی او مقابل آئینهء کرن عذار گل کرد امروز آن که چشم خالق يك عمر ز انتظار گل کرد نظميكه بوصف آن نوشتیم هر بیت وی آبدار گل کرد صدق که مر است بر حضورش از شعر من آشکار گل کرد باز آمد و شکر باز دیدیم آنروز که در دیار گل کرد بر دور سرش زصدق زهر سو مردم همگی نثار گل کرد زان پیش مکش تو رنج سر ما (نوروز) بیا بهار گل کرد کامد به نجات ملك وملت نادر شه غمگسار مات اشعار فوق نشیده ایست که در موقع ورود اعلیحضرت نادر شاه غازي يكي از افراد حساس ملت سروده بوده و کانون تو سط شخصي از علاقه مندان مطبوعات به اداره ما فرستاده تا در ین شماره استقبالیه بخوانند گان عزیز انچاف شود سردار والا شان ع ج شاه ولیخان وزیر مختار اعلیحضرت در پاریس و فاتح کابل که در مجاهدات سمت جنوبي عهده مهم را متکفل بودند . وطن اي مايه ناز ! باز رسیده است آن موقع های راز و نیازی که بیاد روز های تاریخی تو از سرهای دلباخته گان شوری بر پا و در جسم حسودان شرری انشا کرده باو لو له و غلغله های شادمانی دمساز گردیم . باز دستگاه حشمت وجلال آب وخاك تو میخواهد مطمئن ومتموج شده روشی چراغان و اهتزاز بیرق های الوان صحن چمن و دامنه های کهسار ترا بیارایند باز هوا جس شئونات ملی در دلهای فرزندان تو تولید سرور کرده مایلند به اواز های خوش و آوازه های دلکشی از لا به لای اشجار و گنکاره های جویبار جملات وابیاتی بنام نجات وطن بسرایند ، باز خون های گرم جوانی در عروق ملت جوشیدن آغاز کرده و روح زنده دلی در بین قوم میخواهد حساسیت وطن پرستی براز دهد ، چرا نجوشیم و نخروشیم باید بگوئیم و بشنویم ، چه دنیا میدان مبارزات زنده گی است وجهان محن کشمکش لبقا ، چشم عالم برای مشاهده غالب ومغلوب در نظاره است و آغوش عطوفت روز گار برای پذیرائی فاتحین گشاده ، بشر همیشه در پی نفع ونقصان وسود وزیان طپیده واز خوبی و بدی