Page 189

صفحه ۱۴ نمبر ۱۴ تا به اینجا زحمت با دشقت های که در بندر با دیده بودیم سیگار یا سیگریت داشته باشد ممنوع است. در این بند را اثری ندیدیم ما به برداشتن و بر آوردن بجر دیگه از گمرک بر آمدیم یک پسر جوانی را دیدم که فریاد اسیاسی خود هیچ حاجت نمی بینیم ، شتیبانان را پانی میکند : - ای مسافران گرام به ای حرکت که با را به بندر آورده اند کالا و اشیای ما را به بسیار خطایه سیل چهل دقیقه با قیمانده است احتیاط و درستی میرارند. هیچ کس از ما اجرت ہم اسبابهای خود ما نرا در دروازه گمرک نقل کردن ما را از راپور تا به بندر نمیطلبد ، هیچ تسلیم گرفتیم چنانچه در وا پور گذاشته بودیم همچنان کسی پینٹ ( طو پراق با صدی) یعنی برای قدم نهادی در پنجابی کم و کاست گرفتیم. اگر یک قدرے را که تا به اینجا داده آمده ایم نمیخواید، هیچ کسی از به انصاف موازنه و مقایسه نمانیم آیا در او روپا تذکره را بداری، و از کجا آمدی بکجا میروی می پرسد به اینچنین مدعیت بر میخوریم ؟ آیا سیاحان و آخر من خود مجبور شدم که بپرسم : - آیا برای اینکه مسافران در کدام مملکت به این قدر استراحت با این کشتی ما را از راپور تا به اینجا آورده اید چیسه نایل میشود که اشیاهای شان و خودشان میخواهید ؟ بن از داپور تا به بندر مفت در ایگان ایگان نقل میشود ؟ یکی از کشتیبانان خندیده گفت : با مسار آیا مفتون های مدنیت اور و پا گفته می توانند خود را از خشکه گرفته ایم با زه پس آنها را بخشکه بر آوردند که در پاریس یا لندن نیز همچنین است ؟ وظیفه ماست ، بعد از آنکه از دروازه (گرگ) اما بلکه در اینجا بخیال بعضی کا نیکه برسد که این یعنی (چوتره بندر ) برائید بہر جائیکه میخواهید . و اجرت نقلیه مسافران را از را پود خشکه هر رنگی که دلتان بخوا بد رفته میتوانید . نیز در وقت تکت دادن را پور حساب کرد در بندر نه پرسیدن تذکره رہداری ، و نه پایان بر قیمت تکت خم کرده باشند که اول بخیال اشیا و کالا بود. تنها یک مامور گمرک از هر کسن بین خود من نیز همچنین رسیده بود. تا این چنین سوال را میکرد که : - آیا تو تون یعنی تنہا کو ہے نیست زیرا در واپور روی از دلار پوستاک سیگریت یا سیگار ار دارید ؟ یکی از مسافرانی که با ما تا به این بندر ( سورینه ) در سطح را پور بر یک بود و مرد انگلیسی بود دو قطبی سیگریت با خود داشت آدم (۹) دوبله، و در شماره درجه اول اکثرا بیرون بر آورده نشان داده به ادهم چیزی (۲۸) دوبله میگیرند . وا پورشان گفتند. معلوم شد که اگر انسان با خود بسیار درجه دوم هم ندارد، حال آنکه در واپور ژاپان فاجعه ها پاریس ما بعد از نمبر ۱۳ در بر داشت . د یک پیش دا منی چرک الکله پزی که صاحبان میخانه ما برگر می بندند بر شکم دهشت منظمش مربوط بود . بهر دیگه مترس ما دام یک کنکه با زنیت منم از خانه درآمد دست خود را نکلا به فرنگی شب پوشی خود بر این من ... یعنی موسیو ( وينيو ) ... صاحب خانه ... سلامی کرد و بر یکی از چوکیهای بوریائی خود را پرتاب کرد یک شید در را ... چابک شوید ... در ملک بینداخت که چو کی به نقلت وجودیش مقاومت نمود . در راز خودم اینقدر انتظار کشید نه اخوش نمی بینم ! ... نزدیک بود که بشکند. بعدا از آنکه یک قدری نفسک از قلو تیله زنجیر در دانه را کشیده در باز شد زده مانده گی خود را گرفت بیک طور مسته یا ندانی ابالیانه آدم مذکور داخل شد . صاحب خانه موسیو وینیو گفت : یک آدم به چهره غلیظ صوتی بدن بزرگی بود که از حال بی بی ما در آیا تا به کی برای گرفتن کیرا ہے و طور او د ناست طبیعت دوستی خطرنش پدیدار خانه انتظار خواهیم کشید ؟ آیا منور وقت ادا کردینان بود. نه یک بر یک بسیار تقبیلے یک جاکت دیپلو و پھلونی نرسیده است ؟