Page 48

۴۵ سوئے مسجد رفت و در کنجی نشست در ہوائے خویشتن از حق بست گفت ترک کسب گیرم زیں سپس رازق مطلق مرا کافی است بس یک شبانہ روز چوں فاقہ کشید از سروش غیب در گوشش رسید وام دو در میرسد روزی ز غیب ذات حق رازق بود بے شک و ریب لیک انساں چوں دداں مجبور نیست ہمچو آں روباہ شل معذور نیست ہمچو شیراں بایدت کردن شکار تا نباشی ہمچو روباہ فضله خوار ایں تو کل نیست چوں روباہ لنگ داشتن امید فضله از پلنگ ایں تو کل سر بسر دیوانگی است کار شیراں شیوۂ مردانگی است بہر دفع ہر مرض باشد دوا شافی مطلق ہے بخشند شفا فی الحقیقت گو شفا بخشد خدا ہست شرط عقل ما اما دوا ہر مریضی کز دوا باشد نفور باشد از لطف شفا محروم و دور بے دوا خوردن تو کل ابلهی است ایں تو کل غیر ارشاد نبی است