Page 134

* ۱۱۷ * علم در ترقی حرفت خود دلالت نمیکند؟ امریست ظاهر وعیان! ایا از عالم بالاتر در استطاعت و معرفت طرق نشر مبادی خود کیست مگر افسوس که حالت بالعکس افتاده است. ایا بر وطن مقدس ما از این دوره کدام دورۀ بهتر گذشته است که حکومت شب و روز را در تهیه مصالح عموم کوشان است؟ جز برای رفاهیت و تهیئه وسایل سعادت کل دیگر مقصدی از کار خود ندارد؟ حکومات ملل دنیا را ببینید اگرچه انها هم در این راه رفتار دارند؟ مگر بین این حکومت وانها خیلی فرق است. زیرا سلوکشان در این راه اختیاری نبوده است، بلکه ملت بعد از خون ریزیهای زیاد عنان حکومت را در دست نگرانهای مخصوص و مرغوب خود اورده توانستند. این حکومت که بدون مطالبه دیگری خود حقوق مغصوبه را درک نموده؟ در پی ارجاع ان ساعی است. ایا مستحق معاونت نیست؟ ایا نباید که اوقات خود را صرف وسایل تسهیل حصول مقاصد حکومت بنمائیم؟ حصول ارزوهای امروزه حکومت وابسته بقدر علوم وعـرفان و اتحاد افراد ملت است. که ان علوم عبارت از دانستن شان طریقه حیات مدنی بشر است؟ تا در اثنای اجراآت بسبب ندانستن عموم در کار او سکته وارد نشود؟ اگر ما در نشر این علوم سعی نمودیم این سعی ما عبارت از تحصیل مقاصد انست؟ ایا از انصافست که کسی بسعادت کل ما ساعی باشد؟ و ما بالمقابل مساعدت انرا تعدی از حد لایق بدانیم؟ ایا این خیال ما