Page 38

( ۳۱ ) نکو سیرتش ایده و نیکوقیاس بحسن بسیح و مقدارمرا در سپاس برای بزرگان به شایم دوش نشانده تنش زیر دست و ستورپوش چنان محکت و معرفت کاراست که از امر و نهیش ولی است دراور دیکی ززیستلم کز و بر مجودی بیا مدالم زبان معترف کیر اب که حرف مدش نیامد زتوب سودش که کو خیانت نام بکارش نیاید چو کندم طپد زرولش لشکر تک پر تو گرفت دریزی کن طعنه نو گرفت امین داندش طتش روزه نشاید در و حرف کردن بود ندید ان خردمند را رخنه که بروی تواند ز دن طعنه ملک را و خورشید طلبہ لام بر برکر سته بودی مدام دو پا کیزه گوهر جو جوزه پری چو خورشید و ماه از شرف بری دو صورت که کشمی کی ست عثمان نموده در اینه همت خوانش