Page 322

( ٣١٥ ) ترا تیشه دادم که هیزم شکن نگفتم که دیوار مردم بکن زبان آمد از بهر شکر سپاس بغیبت نگرداندش حق شناس که در کاه قرآن و پندست و کوش به بهتان و باطل شنیدن مکوش دو چشم از پی منع دیدن و زعیب ای برادر فروگیر دو نماند کسی مخلد روز خوشی مگر انکه افتد بسختی کشی زمستان ویش رنجشکال چه پهلوت پیش خداوند مال سلیمی که کچند زالال سخت خداوند را شکر صحت نگفت چو مردانه رو باشی و تیز پای بشکرانه با کند پایان بپای بپر کس رنجتند جوان ترا تا کند جسم برنا توان چه دانند یحو نیان قدر اب زواماندگان پرس در آفتاب عرب را که بر دجله باشد قعود چه غم دارد از تشنگان زرود