Page 261

( ٢٠٤ ) عنان از مجال پس اندرم تو خود را چو کودک ادب کن بچوب کیسا ز حق استغفار غنی بجود و تو شعریت پر سنگ و بد حاماکه دونان کی دین مصلز رضا و ورع نیک نامان حر چوسلطان عنایت کند با بدان تراشهوت حرص کین حسد که این شمانت پت میشند هوا و هوس را نماند ستیز رسمی کی دشمن سیا یکنزد چه حاجت درین باب گفتن کسی مردی رستم که نشد شام بگرزگران مغز مردم مکوب که با خویشتن بینائی پیے توسلطان پسنتور دانا خرد درین شهر کیسه نه پر سوزنی موا و هوس مزن کیسه بر کجا ماند آسایش بخردان چو خون در کابست جانسد پسرار حکم و رای تو بر نیستند چوبیند پر پنجه عقل تیز هم از دست دشمن بیاریکرد که حرفی بس ار کار بند د کسی