Page 159

( ١٥٢ ) زشت گفت از میانه خوانی مکن که پیسکس پیشانی شو دار و پون بشد مرد دانا پس کار خویش گرفتند یکمرده زن را بر پیش زن بخرد پر در بام و کوی میکرد فریاد و میگفت روی مکن و ی ارس ای بی تخمش تو گفتی که زنبور پیگیرد گش کسی با دان بسنگو یی چون کند با را تحمل با فروتن کند چواند ر پسری پستی آرا خلق بشمشیر تندش میازار حلق سک تر که باشد که خوانش سند بفرمانی استخوانش سند چه نیکوز دست این مثل هر در ستور لگد زن کران بار بر اگر نیکردی نماید پس نیارد بشب خفتن از دورکس نمی بیند و در حلقه کار زار بهیت تر از یک صد هزار نه هر کس پسند او ار باشد حال یکی مانی و ما یکی گوشمال چوگربه نواز ی کبو تر برد چو فربه کنی گرگ یوسف درد