Page image — the source of record
Machine transcription
( ۱۳۰ )
زرحمت بود شب بیارام خفت | با و ای خود باز شادل گرفت
مروت نباشد که این مورریش | پراگنده گردانم از جای خویش
درون اکند کان بیع دام | که جمعیت باشد از روزگار
چه خوش گفت فردوسی پاکزاد | که رحمت بران تربت پاک باد
میازار موری که دانکیشت | که جان دارد وجان شیرین خوشت
سیاه اندرون باشد و سنگدل | که خواهد که موری شود تنگدل
مزن بر سر ناتوان دست زور | که روزی بپائیش درافتی چو مور
نبخشود برجان پروانه شمع | نگه کن که چون سوخت در جمع
گرفتم ز تو ناتوان تر بسیت | توانا تر از تو هم اخرسیت
بخش ای پسر کا دمی امه صید | باحسان تو انکرد و وحشی بقید
عدو را با لطاف گردن ببند | که نتوان ببدن تیغ انرا کند
Roughly two thirds of characters agree with a modern printed edition of the same text. Much of the disagreement is editorial, not misreading. Treat the transcription as a finding aid and read the page image before quoting. How this was measured.