Machine transcription
( ۲۰۹ )
لبست رخ اخلاصین بوم است
مراین کارمخند شخم بر روی سنگ
مزن آب روی ریا را بخاک
چو در خیمه بد باشم شهریار
بروی ریاخرقه سهلست دو
چه داند مردم که در جا کیست
چه وزن آور دجای انبان باد
مراین کو چند بن درع بی شود
کند ابر و پاکیزه تر ریست
بزرگان سراغ از نظر داشته
ور اوازه خواهی اقلیم فاش
ببازی بخفت این سخن بایزید
از این کیمیاق محروم است
جوی اقت دخلش نیایک پیک
که این آب در زیر دارد هلاک
چه سودآب نانو پس روی کار
کرش با خدا در توانی فروخت
نویسنده داند که در نامه است
که میزان عدلیست و دیوان داد
باید نه بخشش در انبان دو
که آن حجابت و این مطر
از ان نیاں اپشتر داشته
درون جلد کن که برون شع باش
که از منکر ا میت دم گزید
Roughly two thirds of characters agree with a modern printed edition of the same text. Much of the disagreement is editorial, not misreading. Treat the transcription as a finding aid and read the page image before quoting. How this was measured.
