Page 111

(١٠٤) ز آبستن بود سر صدف زفتن گشت از ین دانه در جش پر شیندم که میگفت کردن بنده اجل چون بخونش باورد دست در انی که پیدا ندارد کنار زسرمایت شاطر نهند بر ہدف چو مرغابی دام و بندست تو نباشد حذر با قدر سودمند قضا چشم باریک بینش بست غرور شنا ورنیاید بکار چه خوش گفت شاکرد منسوج باف مرا صورتی بر مینا مدردست گرت صورت حال د یبا نکو دیر نوع طلی ارشد که پوسته ام گرت دیده بخشد خداوندیم پندارم ار بنده دم در کشد چو عنقا بر اور د پیل وزراف که نقشش معلم زبالاست نکارنده دست تقدیر او که زدیم پیا رزو د ر محترم نپنی کر صورت غیب کو خدایش روزی مستکمر کشد